Почитувани присутни,
Ценети екселенции,
Дами и господа, Драги пријатели,

Исклучително е чувството да се наздрави за јубилејот на настанот кој ја одбележа втората деценија на македонската независност. Пред речиси десет години, на 13 август 2001 година, со потпишувањето на Охридскиот рамковен договор, Македонија ја збогати својата самостојност, независност и сувереност со стремежот за стабилна и функционална мултиетничка демократија.

Во деновите кои следеа по потпишувањето на Рамковниот договор, нобеловецот Шејмас Хини охрабрувачки изјави:
„Она што јас го знам за македонскиот дух, е дека постои една македонска способност секогаш да се биде свртен кон светлината...и да се пее песната на иднината.“
Денес, една деценија по тие визионерски зборови изговорени на брегот на Охридското езеро, ние и нашите деца ја живееме иднината за која зборуваше Хини. Но, и повеќе од тоа.

Дами и господа,

Во изминатите десет години, ние одново ја откривме, ја спознавме и ја надградивме нашата најголема вредност, која е воедно и нашата најголема сила – вековната традиција на соживот и толеранција со која се гордееме. Традиција која е во сржта на македонскиот модел на интеграција без асимилација. Интеграција со почитување на постоечките културни, етнички, јазични, религиски и други различности.

Охридскиот рамковен договор е само легитимација на заветот кој во наследство ни го оставија нашите татковци – сакај го соседот свој. Инклузивниот модел е еден од темелите на нашата безбедност, стабилност и економски просперитет, бидејќи создава поволни услови за градење на внатрешен мир. Но, како и секоја вистинска демократија, ние зборуваме за процес, а не за завршен проект. Токму затоа, ние секојдневно го надградуваме и го усовршуваме овој наш заеднички модел кој подразбира уживање на правата но и почитување и споделување на одговорностите кои произлегуваат од уставниот поредок.

Драги пријатели,

Децениското македонско искуство покажува дека, независно од тоа колку една земја е територијално мала, таа е онолку силна колку што е силен стремежот на сите нејзини граѓани кон заедничката иднина. А стремежот на македонските граѓани кон европска и евроатланска иднина е јасен и недвосмислен. За тоа зборува големата поддршка за членство во НАТО и во Еврпската унија. Тоа е јасен знак по кој пат треба да се продолжи.

Ценети екселенции,

За нас, Македонците, за Албанците, Србите, Ромите, Турците, Власите и Бошњаците, за сите македонски граѓани независно од верската или етничката припадност, единствената светлина која не мотивира и придвижува напред е решеноста да се биде рамноправен дел од европското и евроатлантското семејство. Токму затоа, нашите сојузници, партнери и пријатели треба да останат доследни на делото на големите визионери и архитекти на европскиот мировен проект.

Само така ќе го оствариме сонот на нашите татковци за демократска, европска и евроатлантска Македонија. Остварувајќи го тој сон, ние имаме што да вложиме во големото европско и евроатланско семејство. Нашиот модел на функционална мултиетничка демократија, модел на интеграција без асимилација е она со што ние можеме да ги збогатиме европските вредности.

Со такво уверување, на самиот крај, ја подигам оваа чаша да наздравам за иднината на Македонија и на сите нејзини граѓани!